ABT JAN VAN LANGRODE (1484-1519) 

De   betekenis   van   een   abdij   op   het   gebied   van   het   spirituele   leven binnen   de   muren   en   op   het   vlak   van   de   uitstraling   naar   buiten,   wordt   in hoge   mate   bepaald   door   de   persoonlijkheid   van   de   abt.   Van   1484   tot 1519   regeerde   in   Vlierbeek   Jan   van   Langrode.   Hij   stamde   uit   een vooraanstaande    familie    die    deel    uitmaakte    van    de    ‘legendarische’ Zeven Geslachten van Leuven. Reeds   omstreeks   1464   was   vanuit   de   benedictijnerabdij   van   Bursfeld (Hannover)   een   hervormingsbeweging   ontstaan   die   aanstuurde   op   het nauwkeurig     naleven     van     de     benedictijnse     regel,     waarvan     de toepassing    in    de    loop    der    eeuwen    was    verzwakt.    In    de    Zuidelijke Nederlanden   schaarden   tal   van   kloosters   zich   achter   dit   initiatief,   onder andere   Gembloers   en   Affligem.   In   verband   hiermee   begaf   de   abt   van Sint-Jacob   te   Luik,   als   apostolisch   commissaris,   zich   in   1518   naar Vlierbeek   om   deze   reformatie   te   propageren.   Ofschoon   de   abdij   niet officieel    bij    Bursfeld    aansloot,    toch    aanvaardde    ze    in    principe    de strengere leefwijze. Tijdens   de   eerste   jaren   van   zijn   abbatiaat      Gedurende   de   periode waarin      de      keizerszoon      Maximiliaan      van      Oostenrijk      bij      de minderjarigheid    van    Filips    de    Schone    het    regentschap    over    deze gewesten    voerde    (1482-1493),    braken    in    de    Nederlanden    politieke moeilijkheden   uit.   In   1487   nam   te   Brugge   Maximiliaan   in   gevangen.   Dit verwekte   opschudding   in   het   Duitse   rijk   en   er   dreigde   oorlog.   Jan   van Langrode   maakte   deel   uit   van   de   delegatie   die   te   Keulen   de   Duitse keizer   Frederik   III   van   Habsburg   (1440-1493)   ervan   moest   overtuigen dat Leuven trouw bleef aan Maximiliaan. Te Vlierbeek zelf kwam men tot herbronning.
Door A. Durer
Abdij van Vlierbeek
© Heemkundige Kring Vlierbeek        

ABT JAN VAN LANGRODE (1484-1519) 

De    betekenis    van    een    abdij    op    het gebied   van   het   spirituele   leven   binnen de    muren    en    op    het    vlak    van    de uitstraling    naar    buiten,    wordt    in    hoge mate    bepaald    door    de    persoonlijkheid van   de   abt.   Van   1484   tot   1519   regeerde in    Vlierbeek    Jan    van    Langrode.    Hij stamde     uit     een     vooraanstaande     familie     die     deel uitmaakte   van   de   ‘legendarische’   Zeven   Geslachten   van Leuven. Reeds   omstreeks   1464   was   vanuit   de   benedictijnerabdij van     Bursfeld     (Hannover)     een     hervormingsbeweging ontstaan   die   aanstuurde   op   het   nauwkeurig   naleven   van de   benedictijnse   regel,   waarvan   de   toepassing   in   de   loop der   eeuwen   was   verzwakt.   In   de   Zuidelijke   Nederlanden schaarden   tal   van   kloosters   zich   achter   dit   initiatief,   onder andere   Gembloers   en Affligem.   In   verband   hiermee   begaf de     abt     van     Sint-Jacob     te     Luik,     als     apostolisch commissaris,    zich    in    1518    naar    Vlierbeek    om    deze reformatie   te   propageren.   Ofschoon   de   abdij   niet   officieel bij   Bursfeld   aansloot,   toch   aanvaardde   ze   in   principe   de strengere leefwijze. Tijdens   de   eerste   jaren   van   zijn   abbatiaat      Gedurende   de periode      waarin      de      keizerszoon      Maximiliaan      van Oostenrijk   bij   de   minderjarigheid   van   Filips   de   Schone   het regentschap    over    deze    gewesten    voerde    (1482-1493), braken   in   de   Nederlanden   politieke   moeilijkheden   uit.   In 1487    nam    te    Brugge    Maximiliaan    in    gevangen.    Dit verwekte   opschudding   in   het   Duitse   rijk   en   er   dreigde oorlog.    Jan    van    Langrode    maakte    deel    uit    van    de delegatie   die   te   Keulen   de   Duitse   keizer   Frederik   III   van Habsburg     (1440-1493)     ervan     moest     overtuigen     dat Leuven trouw bleef aan Maximiliaan. Te Vlierbeek zelf kwam men tot herbronning.
Door A. Durer

Abdij van Vlierbeek