ABT ILDEPHONSUS VANDEN BRUEL

(1772-1792)

In   1755   was   te   Vlierbeek   Ildephonsus   Vanden   Bruel,   afkomstig   uit   Vorst   in   de   Kempen,   monnik geworden.   Hij   was   toen   negentien   jaar   oud.   Op   12   september   1772,   kort   na   de   dood   van   Thys, werd   hij   in   aanwezigheid   van   de   Mechelse   aartsbisschop,   Johannes   Henricus   van   Franckenberg (1759-1801),    en    de    kanselier    van    Brabant    tot    abt    verkozen.    Zijn    installatie    volgde    op    20 november   en   zijn   wijding   tien   dagen   later.   Zijn   devies   luidde: Amore   virtutis   odore   ("Uit   liefde   die de   geur   is   van   de   deugd").   Op   de   Vlierbeekse   pastorie   hangt   een   geschilderd   portret,   waarop   de abt    is    voorgesteld,    bladerend    in    een    boek    met    een    commentaar    op    de    regel    van    de    H. Benedictus. Het tafelkleed is versierd met zijn wapen en kenspreuk. Bij   een   antiquair   te   Amsterdam   waren   twee   zilveren   vorken   te   koop,   afkomstig   uit   Vlierbeek.   En inderdaad,   ze   waren   versierd   met   het   wapen   van   de   abdij,   vergezeld   van   mijter   en   staf   en   van een   banderol   met   het   opschrift   Vlierbacum.   De   datum   1773   bewees   dat   ze   tijdens   het   abbatiaat van   abt   Vanden   Bruel   waren   gemaakt.   Deze   had   ze   kort   na   zijn   aanstelling   besteld   bij   de Leuvense   edelsmid   K.H.   Becker   die   ook   zijn   merkteken   aanbracht.   Ongetwijfeld   hebben   ze   deel uitgemaakt   van   een   veel   omvangrijker   bestek.   Deze   vorken   zijn   ondertussen   door   aankoop   uit Amsterdam naar Vlierbeek weergekeerd. Uit   de   rekeningen   van   die   tijd   kan   men   overigens   afleiden   wat   jaarlijks   gegeten   werd   door   de eenentwintig    monniken,    de    knechten    en    de    meiden.    De    grootste    som    werd    besteed    aan "zeevisch":   940   gulden;   "groenen   visch   uyt   onse   vyvers":   150   gulden;   8   ossen,   samen   voor   een bedrag   van   640   gulden;   voor   wijn   werd   835   gulden   betaald.   Verder   at   men   jaarlijks   11   schapen, 13 kalveren, 4 lammeren en 8 varkens. De   abdij   stelde   het   in   die   tijd   blijkbaar   goed.   Dit   is   niet   te   verwonderen.   De   kloosters   deelden   toen in   de   welvaart   van   de   Oostenrijkse   Nederlanden.   De   abten   streefden   bovendien   naar   het   comfort en   zelfs   naar   de   luxe   die   eigen   waren   aan   de   hogere   standen;   ze   gingen   zich   zelfs   gedragen   als prinsen.   Er   werd   een   prestigepolitiek   gevoerd   die   heel   wat   wedijver   in   de   hand   werkte.   Uiteraard gaf   dit   aanleiding   tot   seculariserende   tendensen   die   het   spiritueel   en   intellectueel   leven   niet   ten goede   kwamen.   Een   ander   reeds   vermeld   feit   sluit   hierbij   aan.   Vermits   de   abdijen   wegens   het amortisatiedecreet   geen   onroerende   goederen   meer   konden   aankopen,   en   om   de   overschotten uit   hun   inkomsten   toch   te   kunnen   aanwenden,   begonnen   ze   te   investeren   in   bouwwerken.   Dit gebeurde    in    Gembloers,    Affligem,    Orval,    Doornik,    Heilissem    en    op    vele    andere    plaatsen. Vlierbeek wou niet ten achter blijven.
Pastorij Vlierbeek
Abdij van Vlierbeek
© Heemkundige Kring Vlierbeek        

ABT ILDEPHONSUS VANDEN BRUEL

(1772-1792)

In    1755    was    te    Vlierbeek Ildephonsus   Vanden   Bruel, afkomstig    uit    Vorst    in    de Kempen,                   monnik geworden.     Hij     was     toen negentien   jaar   oud.   Op   12 september    1772,    kort    na de   dood   van   Thys,   werd   hij in    aanwezigheid    van    de Mechelse      aartsbisschop, Johannes     Henricus     van Franckenberg            (1759- 1801),   en   de   kanselier   van   Brabant   tot   abt   verkozen. Zijn   installatie   volgde   op   20   november   en   zijn   wijding tien   dagen   later.   Zijn   devies   luidde: Amore   virtutis   odore ("Uit    liefde    die    de    geur    is    van    de    deugd").    Op    de Vlierbeekse    pastorie    hangt    een    geschilderd    portret, waarop   de   abt   is   voorgesteld,   bladerend   in   een   boek met   een   commentaar   op   de   regel   van   de   H.   Benedictus. Het tafelkleed is versierd met zijn wapen en kenspreuk. Bij    een    antiquair    te   Amsterdam    waren    twee    zilveren vorken   te   koop,   afkomstig   uit   Vlierbeek.   En   inderdaad, ze    waren    versierd    met    het    wapen    van    de    abdij, vergezeld   van   mijter   en   staf   en   van   een   banderol   met het   opschrift   Vlierbacum.   De   datum   1773   bewees   dat   ze tijdens    het    abbatiaat    van    abt    Vanden    Bruel    waren gemaakt.   Deze   had   ze   kort   na   zijn   aanstelling   besteld bij    de    Leuvense    edelsmid    K.H.    Becker    die    ook    zijn merkteken    aanbracht.    Ongetwijfeld    hebben    ze    deel uitgemaakt    van    een    veel    omvangrijker    bestek.    Deze vorken   zijn   ondertussen   door   aankoop   uit   Amsterdam naar Vlierbeek weergekeerd. Uit    de    rekeningen    van    die    tijd    kan    men    overigens afleiden   wat   jaarlijks   gegeten   werd   door   de   eenentwintig monniken,   de   knechten   en   de   meiden.   De   grootste   som werd    besteed    aan    "zeevisch":    940    gulden;    "groenen visch   uyt   onse   vyvers":   150   gulden;   8   ossen,   samen voor   een   bedrag   van   640   gulden;   voor   wijn   werd   835 gulden   betaald.   Verder   at   men   jaarlijks   11   schapen,   13 kalveren, 4 lammeren en 8 varkens. De   abdij   stelde   het   in   die   tijd   blijkbaar   goed.   Dit   is   niet   te verwonderen.   De   kloosters   deelden   toen   in   de   welvaart van   de   Oostenrijkse   Nederlanden.   De   abten   streefden bovendien   naar   het   comfort   en   zelfs   naar   de   luxe   die eigen   waren   aan   de   hogere   standen;   ze   gingen   zich zelfs   gedragen   als   prinsen.   Er   werd   een   prestigepolitiek gevoerd    die    heel    wat    wedijver    in    de    hand    werkte. Uiteraard      gaf      dit      aanleiding      tot      seculariserende tendensen   die   het   spiritueel   en   intellectueel   leven   niet ten   goede   kwamen.   Een   ander   reeds   vermeld   feit   sluit hierbij      aan.      Vermits      de      abdijen      wegens      het amortisatiedecreet    geen    onroerende    goederen    meer konden    aankopen,    en    om    de    overschotten    uit    hun inkomsten   toch   te   kunnen   aanwenden,   begonnen   ze   te investeren   in   bouwwerken.   Dit   gebeurde   in   Gembloers, Affligem,   Orval,   Doornik,   Heilissem   en   op   vele   andere plaatsen. Vlierbeek wou niet ten achter blijven.
Pastorij Vlierbeek

Abdij van Vlierbeek