Home Geschiedenis Virtueel bezoek Agenda/Rondleidingen Heemkundige kring Erfgoed Archief Contact

ABT ILDEPHONSUS VANDEN BRUEL

(1772-1792)

In    1755    was    te    Vlierbeek    Ildephonsus    Vanden    Bruel,    afkomstig    uit    Vorst    in    de    Kempen,    monnik geworden.   Hij   was   toen   negentien   jaar   oud.   Op   12   september   1772,   kort   na   de   dood   van Thys,   werd   hij   in aanwezigheid   van   de   Mechelse   aartsbisschop,   Johannes   Henricus   van   Franckenberg   (1759-1801),   en   de kanselier   van   Brabant   tot   abt   verkozen.   Zijn   installatie   volgde   op   20   november   en   zijn   wijding   tien   dagen later.   Zijn   devies   luidde: Amore   virtutis   odore   ("Uit   liefde   die   de   geur   is   van   de   deugd").   Op   de   Vlierbeekse pastorie   hangt   een   geschilderd   portret,   waarop   de   abt   is   voorgesteld,   bladerend   in   een   boek   met   een commentaar op de regel van de H. Benedictus. Het tafelkleed is versierd met zijn wapen en kenspreuk. Uit   de   rekeningen   van   die   tijd   kan   men   overigens   afleiden   wat   jaarlijks   gegeten   werd   door   de   eenentwintig monniken,   de   knechten   en   de   meiden.   De   grootste   som   werd   besteed   aan   "zeevisch":   940   gulden; "groenen   visch   uyt   onse   vyvers":   150   gulden;   8   ossen,   samen   voor   een   bedrag   van   640   gulden;   voor   wijn werd 835 gulden betaald. Verder at men jaarlijks 11 schapen, 13 kalveren, 4 lammeren en 8 varkens. De   abdij   stelde   het   in   die   tijd   blijkbaar   goed.   Dit   is   niet   te   verwonderen.   De   kloosters   deelden   toen   in   de welvaart   van   de   Oostenrijkse   Nederlanden.   De   abten   streefden   bovendien   naar   het   comfort   en   zelfs   naar de   luxe   die   eigen   waren   aan   de   hogere   standen;   ze   gingen   zich   zelfs   gedragen   als   prinsen.   Er   werd   een prestigepolitiek    gevoerd    die    heel    wat    wedijver    in    de    hand    werkte.    Uiteraard    gaf    dit    aanleiding    tot seculariserende   tendensen   die   het   spiritueel   en   intellectueel   leven   niet   ten   goede   kwamen.   Een   ander reeds   vermeld   feit   sluit   hierbij   aan.   Vermits   de   abdijen   wegens   het   amortisatiedecreet   geen   onroerende goederen   meer   konden   aankopen,   en   om   de   overschotten   uit   hun   inkomsten   toch   te   kunnen   aanwenden, begonnen    ze    te    investeren    in    bouwwerken.    Dit    gebeurde    in    Gembloers,    Affligem,    Orval,    Doornik, Heilissem en op vele andere plaatsen. Vlierbeek wou niet ten achter blijven.
Abdij van Vlierbeek
Pastorij Vlierbeek
Bij een antiquair te Amsterdam waren twee zilveren vorken te koop, afkomstig uit Vlierbeek. En inderdaad, ze waren versierd met het wapen van de abdij, vergezeld van mijter en staf en van een banderol met het opschrift Vlierbacum. De datum 1773 bewees dat ze tijdens het abbatiaat van abt Vanden Bruel waren gemaakt. Deze had ze kort na zijn aanstelling besteld bij de Leuvense edelsmid K.H. Becker die ook zijn merkteken aanbracht. Ongetwijfeld hebben ze deel uitgemaakt van een veel omvangrijker bestek. Deze vorken zijn ondertussen door aankoop uit Amsterdam naar Vlierbeek weergekeerd.