1642  ABT PETRUS SCRIBS

EN TERUGKEER NAAR VLIERBEEK

In   1641   verwisselden   abt   Sribs   en   de   monniken   hun   refuge   in   de Mechelsestraat    voor    een    huis    in    de    huidige    Diestsestraat, tegenover    het    Sinte    Viven-gasthuys    (huidige    school    van    de Dochters   van   Maria,   of   Miniemeninstituut).   Dit   zou   echter   niet   lang in   gebruik   blijven,   want   ondertussen   waren   te   Vlierbeek   zelfde werken van de heropbouw gestart. Van   Abt   Perus   Scibs   (1630   -   1653)   is   een   vrij   grote   koperen stempel   bewaard,   gebruikt   voor   het   aanbrengen   van   een   ex   libris op   de   lederen   omslagen   van   boeken.   Hij   vertoont   het   wapenschild van   de   abt   in   een   prachtige   barokcartouche.   Het   wapen   van   de abt   vertoont   drie   kreeften,   een   zinspeling   op   de   naam   Scribs.   Zijn devies   luidt:   Pedetentim   (Stap   voor   stap).   Deze   leuze   is   perfect toepasselijk   op   wat   deze   abt   uiteindelijk   heeft   gerealiseerd.   Stap voor   stap   heeft   hij   immers   de   Vlierbeekse   puinen   geruimd   en hersteld   of   door   nieuwbouw   vervangen,   Op   27   maart   -   in   de   lente -    1642    keerde    hij    met    zijn    monniken    naar    Vlierbeek    terug, zeventig   jaar   na   het   gedwongen   vertrek.   Scribs   kreeg   dan   ook   bij de tijdgenoten de eretitel van tweede stichter van de abdij. Het   feit   van   de   triomfantelijke   terugkeer   naar   Vlierbeek   ging   niet onopgemerkt    voorbij.    Verscheidene    tijdgenoten    loofden    in    hun geschriften   enthousiast   het   initiatief   van   abt   Scribs.   Veel   later,   in 1792,   zouden   de   Vlierbeekse   monniken   een   lofdicht   opstellen   ter ere     van     de     toen     pas     verkozen     abt,     waarin     ze     jubelend herinnerden    aan    die    gebeurtenis:    “t    Is    heden    hondert    jaer    en vyftig    juist    geleden,    dat    wy    uyt    Loven    zyn    naer    Vlierbeek toegetreden’. Een   eigenaardig   feit,   een   soort   “Vlaamse   kwestie”,   deed   zich   voor tijdens   het   abbatiaat   van   Scribs.   Hij   werd   er   namelijk   door   zijn eigen    monniken    van    beschuldigd    de    Waalse    religieuzen    te bevoordelen   en   de   Vlaamse   te   tergen.   Wat   er   precies   gebeurde, is     echter     niet     te     achterhalen.     De     abt     stierf     in     1653,     op eenenzestigjarige ouderdom.
Abdij van Vlierbeek
© Heemkundige Kring Vlierbeek        

1642  ABT PETRUS SCRIBS

EN TERUGKEER NAAR VLIERBEEK

In   1641   verwisselden   abt   Sribs   en   de monniken       hun       refuge       in       de Mechelsestraat   voor   een   huis   in   de huidige    Diestsestraat,    tegenover    het Sinte   Viven-gasthuys   (huidige   school van     de     Dochters     van     Maria,     of Miniemeninstituut).   Dit   zou   echter   niet lang       in       gebruik       blijven,       want ondertussen   waren   te   Vlierbeek   zelfde   werken   van   de heropbouw gestart. Van   Abt   Perus   Scibs   (1630   -   1653)   is   een   vrij   grote koperen      stempel      bewaard,      gebruikt      voor      het aanbrengen   van   een   ex   libris   op   de   lederen   omslagen van   boeken.   Hij   vertoont   het   wapenschild   van   de   abt   in een   prachtige   barokcartouche.   Het   wapen   van   de   abt vertoont    drie    kreeften,    een    zinspeling    op    de    naam Scribs.   Zijn   devies   luidt:   Pedetentim   (Stap   voor   stap). Deze    leuze    is    perfect    toepasselijk    op    wat    deze    abt uiteindelijk   heeft   gerealiseerd.   Stap   voor   stap   heeft   hij immers   de   Vlierbeekse   puinen   geruimd   en   hersteld   of door   nieuwbouw   vervangen,   Op   27   maart   -   in   de   lente   - 1642   keerde   hij   met   zijn   monniken   naar   Vlierbeek   terug, zeventig   jaar   na   het   gedwongen   vertrek.   Scribs   kreeg dan    ook    bij    de    tijdgenoten    de    eretitel    van    tweede stichter van de abdij. Het   feit   van   de   triomfantelijke   terugkeer   naar   Vlierbeek ging   niet   onopgemerkt   voorbij.   Verscheidene   tijdgenoten loofden   in   hun   geschriften   enthousiast   het   initiatief   van abt   Scribs.   Veel   later,   in   1792,   zouden   de   Vlierbeekse monniken   een   lofdicht   opstellen   ter   ere   van   de   toen   pas verkozen   abt,   waarin   ze   jubelend   herinnerden   aan   die gebeurtenis:    “t    Is    heden    hondert    jaer    en    vyftig    juist geleden,     dat     wy     uyt     Loven     zyn     naer     Vlierbeek toegetreden’. Een   eigenaardig   feit,   een   soort   “Vlaamse   kwestie”,   deed zich   voor   tijdens   het   abbatiaat   van   Scribs.   Hij   werd   er namelijk   door   zijn   eigen   monniken   van   beschuldigd   de Waalse   religieuzen   te   bevoordelen   en   de   Vlaamse   te tergen.    Wat    er    precies    gebeurde,    is    echter    niet    te achterhalen.   De   abt   stierf   in   1653,   op   eenenzestigjarige ouderdom.

Abdij van Vlierbeek