DE REFUGE VAN VLIERBEEK IN LEUVEN IN (1415-1642)

      Sinds   het   midden   van   de   14de   eeuw   hadden   de   Brabantse   hertogen   zich   te   Brussel gevestigd.   Jan   IV   (1415-1427)   vertoefde   echter   graag   te   Leuven   en   met   goedkeuring van   abt   Jacobus   Roelandts   werd   via   tussenkomst   van   de   stad   Leuven   de   refuge   “Hof van Vliederbeeck’’ ter beschikking gesteld van de hertog.       Het   gebouw   wordt   in   1423   heringericht   op   kosten   van   de   stad.   Er   wordt   zelfs   een   ruime keuken, een kapel en een zaal voor feesten en recepties toegevoegd.       Hertog   Jan   verbleef   er   regelmatig   tot   aan   zijn   dood.   Zijn   opvolger,   Filips   van   Saint   Pol (1427-1430),   wenste   deze   woonst   niet   te   behouden   omdat   het   er   wegens   de   nabijheid van   de   Dijle   te   vochtig   was   en   dus   nadelig   voor   zijn   gezondheid.   Vlierbeek   werd   in   1428 dan   ook   terug   in   bezit   gesteld   van   de   refuge.   In   1432   recupereerde   de   stad   gedeeltelijk de   gedane   kosten   door   de   grote   zaal   af   te   breken.   De   materialen   werden   voorlopig opgeslagen   en   zouden   naderhand   gebruikt   worden   bij   de   bouw   van   een   der   gedeelten van het nieuwe stadhuis.       In   december   1532   brak   brand   uit   in   de   refuge   en   even   na   Kerstmis   werden   de   ruïnes overspoeld   door   de   Dijle   die   buiten   haar   oevers   was   getreden.   Daarop   herbouwde   en vergrootte men het complex.       Dit   vluchthuis   zou   naderhand   uitstekend   van   pas   komen   toen   in   1572   de   Vlierbeekse abdij   werd   vernield.Vermits   het   ernaar   uitzag   dat   het   verblijf   geruime   tijd   zou   duren,   keek de   abt   uit   naar   een   groter   onderkomen.   In   1574   verhuisde   hij   naar   de   refuge   van   de abdij   van   Sint-Truiden,   (tot   dan   toe   het   klooster   van   de   “Engelse   nonnen”)   gelegen   aan de   Voer   (thans   Capucijnenvoer,   op   de   plaats   waar   zich   de   Universitaire   ziekenhuizen bevinden). Hier beschikte men over een grote tuin met vijvers.    In   1590   sloot   abt   Schaloen   een   overeenkomst   af   met   de   in   die   tijd   erg   verarmde bogaarden,   een   kleine   gemeenschap   van   lekenbroeders,   woonachtig   in   een   klooster   in de   Mechelsestraat.   Het   Oratoriënhof   is   daarvan   nog   een   overblijfsel.   De   bogaarden namen   de   regel   en   het   kleed   van   de   benedictijnen   aan,   en   de   Vlierbeekse   monniken mochten   zich   vrij   in   hun   convent   vestigen.   Daardoor   kon   de   vroegere   refuge   worden verkocht   om   aldus   geld   bijeen   te   brengen   voor   de   herbouw   van   Vlierbeek.   Plannen   om terug   te   keren   waren   weliswaar   levendig,   maar   er   zou   nog   een   halve   eeuw   geduld moeten worden geoefend vooraleer deze wens kon worden gerealiseerd.
Abdij van Vlierbeek
© Heemkundige Kring Vlierbeek        

DE REFUGE VAN VLIERBEEK IN LEUVEN IN (1415-1642)

        Sinds    het    midden    van    de    14de    eeuw    hadden    de Brabantse   hertogen   zich   te   Brussel   gevestigd.   Jan   IV (1415-1427)   vertoefde   echter   graag   te   Leuven   en   met goedkeuring    van    abt    Jacobus    Roelandts    werd    via tussenkomst   van   de   stad   Leuven   de   refuge   “Hof   van Vliederbeeck’’ ter beschikking gesteld van de hertog.       Het   gebouw   wordt   in   1423   heringericht   op   kosten   van de   stad.   Er   wordt   zelfs   een   ruime   keuken,   een   kapel   en een zaal voor feesten en recepties toegevoegd.       Hertog   Jan   verbleef   er   regelmatig   tot   aan   zijn   dood. Zijn   opvolger,   Filips   van   Saint   Pol   (1427-1430),   wenste deze   woonst   niet   te   behouden   omdat   het   er   wegens   de nabijheid   van   de   Dijle   te   vochtig   was   en   dus   nadelig voor   zijn   gezondheid.   Vlierbeek   werd   in   1428   dan   ook terug     in     bezit     gesteld     van     de     refuge.     In     1432 recupereerde    de    stad    gedeeltelijk    de    gedane    kosten door   de   grote   zaal   af   te   breken.   De   materialen   werden voorlopig    opgeslagen    en    zouden    naderhand    gebruikt worden   bij   de   bouw   van   een   der   gedeelten   van   het nieuwe stadhuis.       In   december   1532   brak   brand   uit   in   de   refuge   en   even na   Kerstmis   werden   de   ruïnes   overspoeld   door   de   Dijle die     buiten     haar     oevers     was     getreden.     Daarop herbouwde en vergrootte men het complex.         Dit    vluchthuis    zou    naderhand    uitstekend    van    pas komen     toen     in     1572     de     Vlierbeekse     abdij     werd vernield.Vermits     het     ernaar     uitzag     dat     het     verblijf geruime   tijd   zou   duren,   keek   de   abt   uit   naar   een   groter onderkomen.   In   1574   verhuisde   hij   naar   de   refuge   van de   abdij   van   Sint-Truiden,   (tot   dan   toe   het   klooster   van de    “Engelse    nonnen”)    gelegen    aan    de    Voer    (thans Capucijnenvoer,   op   de   plaats   waar   zich   de   Universitaire ziekenhuizen   bevinden).   Hier   beschikte   men   over   een grote tuin met vijvers.    In   1590   sloot   abt   Schaloen   een   overeenkomst   af   met de    in    die    tijd    erg    verarmde    bogaarden,    een    kleine gemeenschap    van    lekenbroeders,    woonachtig    in    een klooster    in    de    Mechelsestraat.    Het    Oratoriënhof    is daarvan   nog   een   overblijfsel.   De   bogaarden   namen   de regel   en   het   kleed   van   de   benedictijnen   aan,   en   de Vlierbeekse   monniken   mochten   zich   vrij   in   hun   convent vestigen.    Daardoor    kon    de    vroegere    refuge    worden verkocht    om    aldus    geld    bijeen    te    brengen    voor    de herbouw    van    Vlierbeek.    Plannen    om    terug    te    keren waren   weliswaar   levendig,   maar   er   zou   nog   een   halve eeuw   geduld   moeten   worden   geoefend   vooraleer   deze wens kon worden gerealiseerd.

Abdij van Vlierbeek