DE REFUGE VAN VLIERBEEK IN LEUVEN

(1415-1642)

        Sinds    het    midden    van    de    14de    eeuw    hadden    de    Brabantse hertogen   zich   te   Brussel   gevestigd.   Jan   IV   (1415-1427)   vertoefde echter    graag    te    Leuven    en    met    goedkeuring    van    abt    Jacobus Roelandts   werd   via   tussenkomst   van   de   stad   Leuven   de   refuge “Hof van Vliederbeeck’’ ter beschikking gesteld van de hertog.       Het   gebouw   wordt   in   1423   heringericht   op   kosten   van   de   stad.   Er wordt   zelfs   een   ruime   keuken,   een   kapel   en   een   zaal   voor   feesten en recepties toegevoegd.       Hertog   Jan   verbleef   er   regelmatig   tot   aan   zijn   dood.   Zijn   opvolger, Filips    van    Saint    Pol    (1427-1430),    wenste    deze    woonst    niet    te behouden    omdat    het    er    wegens    de    nabijheid    van    de    Dijle    te vochtig   was   en   dus   nadelig   voor   zijn   gezondheid.   Vlierbeek   werd in   1428   dan   ook   terug   in   bezit   gesteld   van   de   refuge.   In   1432 recupereerde   de   stad   gedeeltelijk   de   gedane   kosten   door   de   grote zaal   af   te   breken.   De   materialen   werden   voorlopig   opgeslagen   en zouden    naderhand    gebruikt    worden    bij    de    bouw    van    een    der gedeelten van het nieuwe stadhuis.         In    december    1532    brak    brand    uit    in    de    refuge    en    even    na Kerstmis   werden   de   ruïnes   overspoeld   door   de   Dijle   die   buiten haar   oevers   was   getreden.   Daarop   herbouwde   en   vergrootte   men het complex.    
Abdij van Vlierbeek
Het   vluchthuis   zou   naderhand   uitstekend   van   pas   komen   toen   in 1572    de    Vlierbeekse    abdij    werd    vernield.Vermits    het    ernaar uitzag   dat   het   verblijf   geruime   tijd   zou   duren,   keek   de   abt   uit   naar een   groter   onderkomen.   In   1574   verhuisde   hij   naar   de   refuge van   de   abdij   van   Sint-Truiden ,   (tot   dan   toe   het   klooster   van   de “Engelse   nonnen”)   gelegen   aan   de   Voer   (thans   Capucijnenvoer, op   de   plaats   waar   zich   de   Universitaire   ziekenhuizen   bevinden). Hier beschikte men over een grote tuin met vijvers.  
   In   1590   sloot   abt   Schaloen   een   overeenkomst   af   met   de   in   die tijd    erg    verarmde    bogaarden,    een    kleine    gemeenschap    van lekenbroeders,       woonachtig       in       een       klooster       in       de Mechelsestraat.     Het     Oratoriënhof     is     daarvan     nog     een overblijfsel.   De   bogaarden   namen   de   regel   en   het   kleed   van   de benedictijnen   aan,   en   de   Vlierbeekse   monniken   mochten   zich vrij   in   hun   convent   vestigen.   Daardoor   kon   de   vroegere   refuge worden   verkocht   om   geld   bijeen   te   brengen   voor   de   herbouw van    Vlierbeek.    Plannen    om    terug    te    keren    waren    weliswaar levendig,    maar    er    zou    nog    een    halve    eeuw    geduld    moeten worden      geoefend      vooraleer      deze      wens      kon      worden gerealiseerd.