Bij   de   aanstelling   van Abt   Meugens   in   1792   werd   hem   een   lofdicht   aangeboden.   Het   gedicht   is   opgevat als   een   biografie   van   de   abt   waarin   uitbundig   zijn   lof   wordt   gezongen.   De   tekst   is   verlucht   met   het wapen   en   devies   van   de   prelaat,   lauwerkronen,   bloemen   en   vruchten;   in   twee   medaillons   is   het   zaaien en   oogsten   uitgebeeld,   enerzijds   een   zinspeling   op   de   boerenafkomst   van   deze   overste,   en   anderzijds een omzetting in beeld van zijn devies: Pulchritudo agri mecum. In   1794   vielen   de   Fransen   voor   de   tweede   maal   in   de   Zuidelijke   Nederlanden   binnen   en   versloegen   het Oostenrijkse   leger.   De      Vlierbeekse   religieuzen   vluchtten   naar   Düsseldorf,   waar   ze   over   een   refuge beschikten.   Ze   werden   in   augustus   1795      op   bevel   van   de   Fransen   verplicht   naar   Vlierbeek   weer   te keren,   of   hun   bezittingen   zouden   worden   verbeurd   verklaard.   De   terugkeer   was   van   korte   duur.   Wegens de   officiële   afschaffing   van   alle      kloosters   door   een   algemene   maatregel   van   de   Franse   overheden   op   1 september   1796,   hield   de   abdij   op   te   bestaan.   De   Vlierbeekse   monniken   verzette   zich   echter   koppig daarom werden ze op 11 januari 1797 met militair vertoon verdreven. Zoals   de   meeste   andere   kloosters   in   de      Zuidelijke   Nederlanden   werd   de   abdij   door   de   Fransen   te   gelde gemaakt.   De   roerende   goederen   boden   ze   op   17   maart   1797   te   koop   aan.   Ze   moesten   de   kunstwerken     selecteren,   met   de   bedoeling   de   meest   waardevolle   naar   Parijs   te   zenden.   De   onroerende   bezittingen werden   opgedeeld   in   niet   minder   dan   168   kavels.   De   eerste   kavel   omvatte   de   abdij   zelf,   de   tweede   de gronden   daar   omheen.   De   overige      loten   hadden   betrekking   op   landerijen   en   landbouwuitbatingen   in een wijde omgeving. De    abdij    werd    op    26    april    1798    openbaar    verkocht.    Ze    werd    eigendom    van    Jean    Bourdon,    een Parijzenaar.   De   omliggende   landerijen   kwamen   in   handen   van   Jan   Antoon   de   Becker   uit   Leuven.   Die kocht   kort   daarop   de   abdijgebouwen   van   Bourdon.   De   abdij   was   in   goede   handen.   De   Becker   was   de broer   van   een   der   monniken   en   handelde   in   hun   opdracht,   in   de   vaste      overtuiging   dat   het   Franse regime    niet    lang    zou    standhouden    en    de    abdij    weldra    kon    hersteld    worden.    Inderdaad,    na    het      Concordaat   van   Napoleon   in   1801,   keerden   de   abt   en   enkele   monniken   weer,   doch   de   herinrichting   van het   kloosterleven   bleek,   zoals   voor   veel   andere   religieuze   gemeenschappen,   onmogelijk,   vooral   wegens het ontbreken van materiele middelen. In   1803   werd   de   kerk   opnieuw   in   gebruik   genomen.   In   1809   en   1815,   ten   tijde   van   de   oorlogen   tegen Napoleon,    diende    de    abdij    als    militairhospitaal.    In    1827    stichtte    Willem    I    (1772-1843),    koning    der Nederlanden,   de   gemeente   Kessel-Lo,   samengesteld   uit   de   gehuchten   Kessel,   Lo   en   Blauwput.      De Becker    schenkt    de    voormalige    abdijkerk,    die    nog    steeds    in    zijn    bezit    was,    aan    de    Mechelse aartsbisschop,   F.-A.   de   Méan,   met   de   bedoeling   ze   als   zelfstandig   parochiecentrum   voor   de   nieuwe gemeente   in   te   richten.   De   aartsbisschop   verhief   daarop,   op   14   september   1830,   het   bedehuis   tot parochiekerk.   Een   kerkfabriek   werd   geïnstalleerd.   Bij   beslissing   van   Willem   I   werden   de   grenzen   van   de nieuwe   gemeente   en   parochie   officieel   vastgelegd.      De   band   met   het   verleden      werd   door   het   pas aangestelde     gemeentebestuur     herkend     door     de     overname     van     het     zegel     van     de     abdij     als gemeentewapen.   Het   eerste   gemeentehuis   en   schooltje   van      Kessel-Lo   werden   in   de   abdijgebouwen     ingericht. In   1837   stond   De   Becker   de   rest   van   de      gebouwen   en   de   tuinen   af   aan   de   kerkfabriek.   De   omringende landerijen   die   tot   het   oorspronkelijke   domein   behoorden,   maakte   hij   over   aan   het   aartsbisdom   Mechelen om met de opbrengst ervan studiebeurzen te stichten. De   jonge   kerkfabriek   had   het   niet   gemakkelijk.   De   abdij   had   tijdens   de   voorbije   decennia   veel   geleden en    herstel    was    dringend    noodzakelijk.    Om    over    de    nodige    middelen    te    beschikken    verhuurde    de kerkfabriek van bij de aanvang de meeste abdijgebouwen aan particulieren.  
 François Xavier Joseph Jacquin, 1792, Privébezit Joseph Paelinck, 1819

ABT ILDEPHONSUS MEUGENS 1792

AFSCHAFFING ABDIJ 1796  

Tekening; gekleurd; 106 x 72 cm.
Abdij van Vlierbeek
© Heemkundige Kring Vlierbeek        
Bij   de   aanstelling   van   Abt Meugens     in     1792     werd hem           een           lofdicht aangeboden.   Het   gedicht   is opgevat    als    een    biografie van   de   abt   waarin   uitbundig zijn   lof   wordt   gezongen.   De tekst    is    verlucht    met    het wapen    en    devies    van    de prelaat,           lauwerkronen, bloemen    en    vruchten;    in twee   medaillons   is   het   zaaien   en   oogsten   uitgebeeld, enerzijds   een   zinspeling   op   de   boerenafkomst   van   deze overste,   en   anderzijds   een   omzetting   in   beeld   van   zijn devies: Pulchritudo agri mecum. In   1794   vielen   de   Fransen   voor   de   tweede   maal   in   de Zuidelijke     Nederlanden     binnen     en     versloegen     het Oostenrijkse     leger.     De          Vlierbeekse     religieuzen vluchtten    naar    Düsseldorf,    waar    ze    over    een    refuge beschikten.   Ze   werden   in   augustus   1795      op   bevel   van de   Fransen   verplicht   naar   Vlierbeek   weer   te   keren,   of hun   bezittingen   zouden   worden   verbeurd   verklaard.   De terugkeer    was    van    korte    duur.    Wegens    de    officiële afschaffing    van    alle        kloosters    door    een    algemene maatregel   van   de   Franse   overheden   op   1   september 1796,    hield    de    abdij    op    te    bestaan.    De    Vlierbeekse monniken   verzette   zich   echter   koppig   daarom   werden ze op 11 januari 1797 met militair vertoon verdreven. Zoals    de    meeste    andere    kloosters    in    de        Zuidelijke Nederlanden   werd   de   abdij   door   de   Fransen   te   gelde gemaakt.   De   roerende   goederen   boden   ze   op   17   maart 1797     te     koop     aan.     Ze     moesten     de     kunstwerken     selecteren,    met    de    bedoeling    de    meest    waardevolle naar    Parijs    te    zenden.    De    onroerende    bezittingen werden   opgedeeld   in   niet   minder   dan   168   kavels.   De eerste    kavel    omvatte    de    abdij    zelf,    de    tweede    de gronden    daar    omheen.    De    overige        loten    hadden betrekking   op   landerijen   en   landbouwuitbatingen   in   een wijde omgeving. De   abdij   werd   op   26   april 1798     openbaar     verkocht. Ze     werd     eigendom     van Jean         Bourdon,         een Parijzenaar.   De   omliggende landerijen        kwamen        in handen   van   Jan   Antoon   de Becker     uit     Leuven.     Die kocht      kort      daarop      de abdijgebouwen                van Bourdon.    De    abdij    was    in goede   handen.   De   Becker was   de   broer   van   een   der monniken   en   handelde   in hun   opdracht,   in   de   vaste   overtuiging   dat   het   Franse regime      niet      lang      zou standhouden    en    de    abdij weldra        kon        hersteld worden.   Inderdaad,   na   het   Concordaat   van   Napoleon in   1801,   keerden   de   abt   en enkele      monniken      weer, doch   de   herinrichting   van het     kloosterleven     bleek,     zoals     voor     veel     andere religieuze       gemeenschappen,       onmogelijk,       vooral wegens het ontbreken van materiele middelen. In   1803   werd   de   kerk   opnieuw   in   gebruik   genomen.   In 1809    en    1815,    ten    tijde    van    de    oorlogen    tegen Napoleon,   diende   de   abdij   als   militairhospitaal.   In   1827 stichtte   Willem   I   (1772-1843),   koning   der   Nederlanden, de      gemeente      Kessel-Lo,      samengesteld      uit      de gehuchten   Kessel,   Lo   en   Blauwput.      De   Becker   schenkt de   voormalige   abdijkerk,   die   nog   steeds   in   zijn   bezit was,   aan   de   Mechelse   aartsbisschop,   F.-A.   de   Méan, met   de   bedoeling   ze   als   zelfstandig   parochiecentrum voor      de      nieuwe      gemeente      in      te      richten.      De aartsbisschop   verhief   daarop,   op   14   september   1830, het    bedehuis    tot    parochiekerk.    Een    kerkfabriek    werd geïnstalleerd.    Bij    beslissing    van    Willem    I    werden    de grenzen   van   de   nieuwe   gemeente   en   parochie   officieel vastgelegd.      De   band   met   het   verleden      werd   door   het pas    aangestelde    gemeentebestuur    herkend    door    de overname      van      het      zegel      van      de      abdij      als gemeentewapen.   Het   eerste   gemeentehuis   en   schooltje van  Kessel-Lo werden in de abdijgebouwen  ingericht. In   1837   stond   De   Becker   de   rest   van   de      gebouwen   en de    tuinen    af    aan    de    kerkfabriek.    De    omringende landerijen      die      tot      het      oorspronkelijke      domein behoorden,     maakte     hij     over     aan     het     aartsbisdom Mechelen   om   met   de   opbrengst   ervan   studiebeurzen   te stichten. De   jonge   kerkfabriek   had   het   niet   gemakkelijk.   De   abdij had    tijdens    de    voorbije    decennia    veel    geleden    en herstel   was   dringend   noodzakelijk.   Om   over   de   nodige middelen   te   beschikken   verhuurde   de   kerkfabriek   van bij     de     aanvang     de     meeste     abdijgebouwen     aan particulieren.  
 François Xavier Joseph Jacquin, 1792, Privébezit

ABT ILDEPHONSUS MEUGENS 1792

AFSCHAFFING ABDIJ 1796  

Abdij van Vlierbeek