De   eerste   kerk   was      spoedig   te   klein   en   in   1158   nodigde   Vlierbeek   bouwlieden uit   voor   de   oprichting   van   een   meer   monumentale   bidplaats.   Met   het   oog   op   deze werken   besliste   abt   Godescalc   van   Affligem   in   hetzelfde   jaar   dat   alle   inkomsten van Vlierbeek volledig aan deze jonge stichting zouden toebehoren.       Het   nieuwe   bedehuis   was   klaar   in   1170   en   werd   toegewijd   aan   de   H.   Maagd   en aan   de   H.   Medardus,   een   bisschop   van   Noyon   uit   de   6de   eeuw.         Uiteraard   werden ook   andere   kloostergebouwen   opgetrokken. Tengevolge   van   het   Concilie   van Aken (817),    waar    onder    meer    gehandeld    werd    over    het    kloosterleven,    werd    een ideaalplan   ontworpen.   Het   is   thans   bekend   als   “Plan   van   Sankt   Gallen‟   omdat   het enige   bekende   exemplaar   nu      nog   in   deze   abdij   is   bewaard.   Op   dit   plan   was   een architectonische   structuur   uitgewerkt   die   op   de   meest   perfecte   wijze   voldeed   aan alle   eisen   die   een   leven   in   gemeenschap   en   in   dienst   van   God   stelde.   Omwille   van het   ideale   karakter   bleef   dit   plan   vanaf   de   9de   eeuw   tot   op   de   huidige   dag   de   basis voor    elk    nieuw    klooster.    Een    open    vierkante    binnentuin    met    daaromheen overdekte   galerijen,   het   kloosterpand,   Vormde   het   hart.   De   galerijen   fungeerden als   circulatiegangen   die   toegang   verleenden   tot   de   hoofdgebouwen   die   langs   de vier     zijden     waren     opgericht:     de     kerk,     de     kapittelzaal,     de     refter     en     de opslagplaatsen.   Daaromheen   bevonden   zich,   in   los   verband,   secundaire   ruimten zoals    het    abtskwartier,    noviciaat,    infirmerie,    gastenverblijven,    constructies    in verband   met   landbouw   en   het   beoefenen   van   ambachten.   Dit   alles   werd   met   een omheiningmuur omsloten.           De     abdij     van     Vlierbeek     bood     de     eeuwen     door,     ondanks     regelmatige verbouwingen     en     aanpassingen,     en     binnen     haar     specifieke     noden     en mogelijkheden,   een   valabele   variante   op   dit   ideaalplan.   Stevig   omheind   vormde   dit convent   niet   alleen   een   stenen   eiland   temidden   van   het   platteland,   maar   ook   een oninneembare Civitas Dei een stad van God.  .

1170 BOUW VAN EEN EERSTE STENEN KERK

Abdij van Vlierbeek
De    kerk    was    laatromaans    van    vorm,    met    drie beuken    en    een    toren    met    piramidedak    aan    de westkant.   Ze   is   vergelijkbaar   met   wat   nog   rest   van de   romaanse   kerken   van   bijvoorbeeld   Herent,   Orp- le-Grand en Bierbeek.           Deze     kloosterkerk     beschikte     dank     zij     de vrijgevigheid    van    velen    over    een    rijkelijk    mobilair. Volgens   de   overlevering   begiftigden   de   Brabantse hertogen,   haar   met   vijf   altaren   en   talrijke   relieken. Tal   van   edelen,   waaronder   baronnen   van   Wezemaal en   heren   van   Rotselaar,   evenals   begoede   burgers uit Leuven kozen haar als laatste rustplaats.