GASTHOF EN TOEVLUCHTSOORD

        Te   Vlierbeek   gingen   de   dagen,   de   jaren   voorbij   op   het   ritme   van   ora   et   labora   -   “werkt   en   bidt”,   het   devies van    de    benedictijnen.    Gewijde    lezing,    handenarbeid    en    het    gemeenschappelijk    koorgebed    wisselden elkaar   aanhoudend   af.   Zevenmaal   overdag   en   eenmaal   in   de   nacht   zongen   de   monniken   in   het   koor samen het breviergebed.       Toch   waren   de   dagen   niet   eender.   De   abdij   ontving   soms   voorname   gasten.   In   1270   bijvoorbeeld vereerde Aleidis, hertogin van Brabant (1267-1273), de abdij met een bezoek. Adolf   II   van   der   Mark,   bisschop   van   Luik   (1313-1344),   werd   in   1316   tijdelijk   opgenomen   toen   hij   uit   Luik moest vluchten wegens een heftige revolte van de stedelingen.      Toen   hertog   Jan   III   van   Brabant   (1312-   1355)   dit   vernam,   spoedde   hij   zich   naar   Vlierbeek   om   de   bisschop hulp   aan   te   bieden.   In   Vlierbeek   zouden   bij   deze   gelegenheid   belangrijke   politieke   besprekingen   zijn gevoerd. Uit dank voor de gastvrijheid verhoogde de hertog bepaalde vrijheden van de abdij.       Meer   tragisch   was   in   1277   een   conflict   tussen   de   abt   en   de   inwoners   van   Leuven   met   betrekking   tot bepaalde   rechten.   Toen   de   Kamerijkse   bisschop   Ingelramnus   van   Créquy   de   Vlierbeekse   prelaat   hierin gelijk   gaf,   namen   de   Leuvenaars   het   recht   in   eigen   handen,   en   met   medeweten   van   de   Brabantse   hertog plunderden ze de abdij.       Voor   de   abten   was   het   van   het   hoogste   belang   goede   relaties   te   onderhouden   met   de   wereldlijke overheden,   vooral   met   het   oog   op   het   behouden   of   zelfs   vermeerderen   van   voorrechten.   In   1377   bekwam Theodoricus   Naghel   (1366-1382)   van   hertog   Wenceslas   van   Brabant   (1355-1383)   bevestiging   van   alle privileges.   De   landsheren   van   hun   kant   konden   rekenen   op   de   steun   van   de   abten.   Wanneer   bijvoorbeeld in   1415   een   vredesverdrag   werd   gesloten   tussen   de   Brabanders   en   de   Limburgers,   trad   abt   Jacobus Roelandts   op   als   getuige.   Van   zijn   voorganger   Rudolfus   Keysers   is   geweten   dat   hij   vriendschappelijke betrekkingen onderhield met de toenmalige Brabantse hertog.
Abdij van Vlierbeek
© Heemkundige Kring Vlierbeek        

GASTHOF EN TOEVLUCHTSOORD

         Te   Vlierbeek   gingen   de   dagen, de   jaren   voorbij   op   het   ritme   van ora   et   labora   -   “werkt   en   bidt”,   het devies     van     de     benedictijnen. Gewijde   lezing,   handenarbeid   en het                    gemeenschappelijk koorgebed   wisselden   elkaar   aanhoudend   af.   Zevenmaal overdag   en   eenmaal   in   de   nacht   zongen   de   monniken   in het koor samen het breviergebed.       Toch   waren   de   dagen   niet   eender.   De   abdij   ontving soms   voorname   gasten.   In   1270   bijvoorbeeld   vereerde Aleidis,   hertogin   van   Brabant   (1267-1273),   de   abdij   met een bezoek. Adolf   II   van   der   Mark,   bisschop   van   Luik   (1313-1344), werd   in   1316   tijdelijk   opgenomen   toen   hij   uit   Luik   moest vluchten wegens een heftige revolte van de stedelingen.         Toen    hertog    Jan    III    van    Brabant    (1312-    1355)    dit vernam,   spoedde   hij   zich   naar   Vlierbeek   om   de   bisschop hulp    aan    te    bieden.    In    Vlierbeek    zouden    bij    deze gelegenheid     belangrijke     politieke     besprekingen     zijn gevoerd.    Uit    dank    voor    de    gastvrijheid    verhoogde    de hertog bepaalde vrijheden van de abdij.       Meer   tragisch   was   in   1277   een   conflict   tussen   de   abt en   de   inwoners   van   Leuven   met   betrekking   tot   bepaalde rechten.   Toen   de   Kamerijkse   bisschop   Ingelramnus   van Créquy   de   Vlierbeekse   prelaat   hierin   gelijk   gaf,   namen de    Leuvenaars    het    recht    in    eigen    handen,    en    met medeweten   van   de   Brabantse   hertog   plunderden   ze   de abdij.       Voor   de   abten   was   het   van   het   hoogste   belang   goede relaties   te   onderhouden   met   de   wereldlijke   overheden, vooral     met     het     oog     op     het     behouden     of     zelfs vermeerderen     van     voorrechten.     In     1377     bekwam Theodoricus   Naghel   (1366-1382)   van   hertog   Wenceslas van   Brabant   (1355-1383)   bevestiging   van   alle   privileges. De    landsheren    van    hun    kant    konden    rekenen    op    de steun   van   de   abten.   Wanneer   bijvoorbeeld   in   1415   een vredesverdrag   werd   gesloten   tussen   de   Brabanders   en de    Limburgers,    trad    abt    Jacobus    Roelandts    op    als getuige.     Van     zijn     voorganger     Rudolfus     Keysers     is geweten      dat      hij      vriendschappelijke      betrekkingen onderhield met de toenmalige Brabantse hertog.

Abdij van Vlierbeek