BASEMENT ZUILEN PANDGANG UIT DE 13de EEUW

      Deze   blauwe   hardsteen,   oorspronkelijk   afkomstig   uit   het   Maasbekken,   werd   in   het   najaar   van   1947 toevallig   ontdekt   bij   het   tuinieren. André   Smeyers   haalde   er   indertijd   de   alombekende   architectuurhistoricus Raymond   Lemaire   bij   die   de   steen   onmiddellijk   herkende   als   onderdeel   van   een   oude   pandgang   van   rond 1230.         Ooit   vormde   deze   steen   de   basis   (vandaar   de   benaming   'basement')   van   één   van   de   zuilenkolommen   die rond   de   pandhof   opgesteld   stonden   en   de   grens   tussen   de   pandgang   en   de   pandtuin   markeerden.   Zoals bijvoorbeeld ook in de Sint-Geertruikerk van Nijvel.          Op   dit   basement   stonden   vijf   zuiltjes   waarvan   de   middelste   zuil   een   grotere   doorsnede   had   dan   de   vier andere   zuiltjes.   Bovendien   stonden   deze   vier   zuiltjes   los   van   de   middelste   zuil,   op   ca.   1-2   cm.   Dit   bijzondere vakmanschap moet een lust geweest zijn voor het oog!         Dit   is   het   enige   bewijs   dat   Vlierbeek   reeds   in   het   tweede   kwart   van   de   dertiende   eeuw,   goed   een   eeuw   na haar   oprichting,   een   stenen   klooster   bezat.   Voor   de   bouwgeschiedenis   van   de   abdij   vormt   deze   steen   dan ook   een   uiterst   belangrijk   document.   Bovendien   is   deze   steen   het   oudste   relict   dat   op   de   abdijsite   aanwezig is!            Sinds   de   late   jaren   zestig   stond   de   steen   onbeschut   in   de   pastorijtuin,   vast   gemetsteld   op   een   sokkel. Over    het    ganse    oppervlakte    bevonden    zich    mossen.    Deze    mossen    creëren    voor    zichzelf    een    zure omgeving.   Deze   zuren   vreten   vervolgens   in   het   oppervlak   van   de   steen   in   en   zorgen   op   termijn   voor   zeer vele   putjes   die   het   egale   oppervlak   van   de   steen   vernielen.   Deze   steen   is   veel   te   belangrijk   om   buiten verder   te   laten   verkommeren.   Een   conserverende   behandeling   van   de   steen   drong   zich   op.   De   steen   werd behandeld in de werkplaats van Lapis Arte ( http://www.lapisarte.be/nl/ ).       Op   de Abdijdagen   van   9   tot   11   oktober   2015    werd   de   steen   getoond   en   is   nu   opgesteld   in   het   onthaallokaal Broederportier.    Op    termijn    is    de    nog    te    restaureren    arm    van    de    zeventiende-eeuwse    pandgang    een gedroomde plek om dit basement permanent tentoon te stellen.
Abdij van Vlierbeek
© Heemkundige Kring Vlierbeek        

BASEMENT ZUILEN PANDGANG UIT DE 13de EEUW

      Deze   blauwe   hardsteen,   oorspronkelijk   afkomstig   uit het   Maasbekken,   werd   in   het   najaar   van   1947   toevallig ontdekt    bij    het    tuinieren.    André    Smeyers    haalde    er indertijd       de       alombekende       architectuurhistoricus Raymond     Lemaire     bij     die     de     steen     onmiddellijk herkende   als   onderdeel   van   een   oude   pandgang   van rond 1230.           Ooit    vormde    deze    steen    de    basis    (vandaar    de benaming   'basement')   van   één   van   de   zuilenkolommen die   rond   de   pandhof   opgesteld   stonden   en   de   grens tussen   de   pandgang   en   de   pandtuin   markeerden.   Zoals bijvoorbeeld ook in de Sint-Geertruikerk van Nijvel.            Op    dit    basement    stonden    vijf    zuiltjes    waarvan    de middelste   zuil   een   grotere   doorsnede   had   dan   de   vier andere   zuiltjes.   Bovendien   stonden   deze   vier   zuiltjes los   van   de   middelste   zuil,   op   ca.   1-2   cm.   Dit   bijzondere vakmanschap moet een lust geweest zijn voor het oog!         Dit   is   het   enige   bewijs   dat   Vlierbeek   reeds   in   het tweede   kwart   van   de   dertiende   eeuw,   goed   een   eeuw na   haar   oprichting,   een   stenen   klooster   bezat.   Voor   de bouwgeschiedenis   van   de   abdij   vormt   deze   steen   dan ook   een   uiterst   belangrijk   document.   Bovendien   is   deze steen het oudste relict dat op de abdijsite aanwezig is!            Sinds   de   late   jaren   zestig   stond   de   steen   onbeschut in   de   pastorijtuin,   vast   gemetsteld   op   een   sokkel.   Over het   ganse   oppervlakte   bevonden   zich   mossen.   Deze mossen   creëren   voor   zichzelf   een   zure   omgeving.   Deze zuren   vreten   vervolgens   in   het   oppervlak   van   de   steen in   en   zorgen   op   termijn   voor   zeer   vele   putjes   die   het egale   oppervlak   van   de   steen   vernielen.   Deze   steen   is veel      te      belangrijk      om      buiten      verder      te      laten verkommeren.   Een   conserverende   behandeling   van   de steen   drong   zich   op.   De   steen   werd   behandeld   in   de werkplaats van Lapis Arte ( http://www.lapisarte.be/nl/ ).       Op   de   Abdijdagen   van   9   tot   11   oktober   2015    werd   de steen   getoond   en   is   nu   opgesteld   in   het   onthaallokaal Broederportier.   Op   termijn   is   de   nog   te   restaureren   arm van   de   zeventiende-eeuwse   pandgang   een   gedroomde plek om dit basement permanent tentoon te stellen.

Abdij van Vlierbeek