BASEMENT ZUILEN  PANDGANG UIT 13de EEUW

      Deze   blauwe   hardsteen,   oorspronkelijk   afkomstig   uit   het   Maasbekken,   werd   in het   najaar   van   1947   toevallig   ontdekt   bij   het   tuinieren.   André   Smeyers   haalde   er indertijd   de   alombekende   architectuurhistoricus   Raymond   Lemaire   bij   die   de   steen onmiddellijk herkende als onderdeel van een oude pandgang van rond 1230.           Dit   is   het   bewijs   dat   Vlierbeek   reeds   in   het   tweede   kwart   van   de   dertiende   eeuw, goed    een    eeuw    na    haar    oprichting,    een    stenen    klooster    bezat.    Voor    de bouwgeschiedenis   van   de   abdij   vormt   deze   steen   dan   ook   een   uiterst   belangrijk document.   Bovendien   is   deze   steen   het   oudste   relict   dat   op   de   abdijsite   aanwezig is!            Sinds   de   late   jaren   zestig   stond   de   steen   onbeschut   in   de   pastorijtuin,   vast gemetsteld   op   een   sokkel.   Over   het   ganse   oppervlakte   bevonden   zich   mossen. Deze    mossen    creëren    voor    zichzelf    een    zure    omgeving.    Deze    zuren    vreten vervolgens   in   het   oppervlak   van   de   steen   in   en   zorgen   op   termijn   voor   zeer   vele putjes   die   het   egale   oppervlak   van   de   steen   vernielen.   Deze   steen   is   veel   te belangrijk     om     buiten     verder     te     laten     verkommeren.     Een     conserverende behandeling    van    de    steen    drong    zich    op.    De    steen    werd    behandeld    in    de werkplaats van Lapis Arte ( http://www.lapisarte.be/nl/ ).       Op   de   Abdijdagen   van   9   tot   11   oktober   2015    werd   de   steen   getoond   en   is   nu opgesteld   in   het   onthaallokaal   Broederportier.   Op   termijn   is   de   nog   te   restaureren arm   van   de   zeventiende-eeuwse   pandgang   een   gedroomde   plek   om   dit   basement permanent tentoon te stellen.
Abdij van Vlierbeek
Op   dit   basement   stonden   vijf   zuiltjes   waarvan   de middelste   zuil   een   grotere   doorsnede   had   dan   de vier   andere   zuiltjes.   Bovendien   stonden   deze   vier zuiltjes   los   van   de   middelste   zuil,   op   ca.   1-2   cm.   Dit bijzondere    vakmanschap    moet    een    lust    geweest zijn voor het oog!  
   Ooit   vormde   deze   steen   de   basis   (vandaar   de   benaming 'basement')    van    één    van    de    zuilenkolommen    die    rond    de pandhof   opgesteld   stonden   en   de   grens   tussen   de   pandgang en   de   pandtuin   markeerden.   Zoals   bijvoorbeeld   ook   in   de Sint-Geertruikerk van Nijvel.