Op   3   september   1876   sloeg   de   bliksem   in,   het   bovenste   deel   van de   toren   brande   af.   Bij   de   herstelling   verving   bouwmeester   van Arenberg    het    eiken    gebint    door    een    ijzeren    constructie,    een nieuwigheid in die tijd.   Vanaf    1831    was    door    de    jonge    gemeente    Kessel-Lo    een schoollokaal   ingericht   in   een   der   vertrekken   aan   de   westerpoort. De   eerste   onderwijzer,   Petrus   Ruelens,   cumuleerde   tevens   de functies   van   koster,   orgelist,   kerkzanger,   herbergier   en   winkelier. Het   schooltje   telde   tijdens   het   jaar   1844-1845   87   kinderen.   Na Ruelens    werd    in    1847    de    eerste    gediplomeerde    onderwijzer benoemd   en   het   jaar   daarop   werd   in   een   deel   van   het   nieuw abtskwartier    ingericht    als    schoollokaal,    als    woonst    voor    de onderwijzer   en   als   vergaderzaal   voor   het   gemeentebestuur.   Pas in     1867     verhuisden     allen     naar     een     nieuw     en     imposant gemeentehuis        met        school,        opgetrokken        op        Heffel (Gemeenteplein).   De   gemeentediensten   betrokken   dit   gebouw tot   in   1938,   wanneer   ze   verhuisden   naar   Heuvelhof.   Het   oude gemeentehuis   zou   naderhand   plaats   ruimen   voor   een   moderne school. Op    7    september    1928    verleende    koning    Albert    toelating    de gemeente   Kessel-Lo   om   een   wapenschild   te   voeren.   Hiervoor werd op passende wijze dat van de vroegere abdij gekozen. Naast    de    kerk    eisten    ook    de    andere    abdijgebouwen    een regelmatig onderhoud. Het voormalige wagenhuis van de abdij werd in 1912 omgevormd tot woonst met stal en schuur. Kort   tevoren   was   het   gesukkel   begonnen   met   de   westerpoort.   In   1910   werd   ze   voor   de   eerste   keer   erg beschadigd   door   een   te   hoog   geladen   wagen. Twee   jaar   later   stelde   architect   Pieter   Langerock   een   plan   op om   de   poort   in   haar   oorspronkelijke   staat   te   herstellen,   inclusief   bovenbouw   en   toren.   Hij   baseerde   zich voor   deze   reconstructie   op   Vlierbeekse   geschiedenis   van   Antonius   Sanderus   uit   1659.   De   aanbesteding ging   door   op   11   augustus   1914.   Om   in   de   toekomst   problemen   te   vermijden   berichtte   het   gemeentebestuur, dat   financieel   bij   de   zaak   betrokken   was,   op   dezelfde   dag   aan   de   kerkfabriek   dat   de   poort   voortaan   diende te   worden   afgesloten   voor   het   verkeer!   Het   uitbreken   van   de   Eerste   Wereldoorlog   zou   de   uitvoering   van   het plan   Langerock   in   verband   met   de   westerpoort   verhinderen.   Ze   werd   bovenaan   slechts   opgelapt   met   een houten   beschutting.   Deze   zou   pas   in   1950   door   een   slordige   bakstenen   boog   worden   vervangen.   In   1982 zou   de   poort   nogmaals   worden   aangereden   en   voorlopig   gerepareerd.   Op   20   mei   1983   was   ze   opnieuw   het slachtoffer   van   het   verkeer   en,   nauwelijks   hersteld,   liep   ze   weerom   aanzienlijke   schade   op   in   1990   en   2002. Na   de   grondige   restauratie   in   2009   is   de   doorgang   voor   auto's   langs   de   westerpoot   onmogelijk   gemaakt   en zijn   er   geen   parkeerplaatsen   meer   binnen   de   muren   van   de   abdij.   De   toegang   langs   de   Noorderpoort   is voorbehouden voor ceremoniewagens en leveringen.
ets uit DE CLOET, Châteaux en Monuments des Pays-Bas, Brussel, 1830, nr. 48. Ets van L. VORSTERMANS	 junior, in A. SANDERUS, Chorographia sacra 	Vlierbaci, Brussel 1659 Naar een 14de-eeuws model. Randschrift +SIGILLUM.CONVENTUS.MONASTERII.DE.FLIDERBECKE Op trouwboekje rond 1930 DE ABDIJ 1845-1945
Abdij van Vlierbeek
© Heemkundige Kring Vlierbeek        
Op   3   september   1876   sloeg de   bliksem   in,   het   bovenste deel    van    de    toren    brande af.   Bij   de   herstelling   verving bouwmeester   van   Arenberg het    eiken    gebint    door    een ijzeren      constructie,      een nieuwigheid in die tijd.   Vanaf   1831   was   door   de   jonge   gemeente   Kessel-Lo   een schoollokaal    ingericht    in    een    der    vertrekken    aan    de westerpoort.    De    eerste    onderwijzer,    Petrus    Ruelens, cumuleerde    tevens    de    functies    van    koster,    orgelist, kerkzanger,   herbergier   en   winkelier.   Het   schooltje   telde tijdens    het    jaar    1844-1845    87    kinderen.    Na    Ruelens werd    in    1847    de    eerste    gediplomeerde    onderwijzer benoemd   en   het   jaar   daarop   werd   in   een   deel   van   het nieuw   abtskwartier   ingericht   als   schoollokaal,   als   woonst voor    de    onderwijzer    en    als    vergaderzaal    voor    het gemeentebestuur.    Pas    in    1867    verhuisden    allen    naar een    nieuw    en    imposant    gemeentehuis    met    school, opgetrokken        op        Heffel        (Gemeenteplein).        De gemeentediensten    betrokken    dit    gebouw    tot    in    1938, wanneer    ze    verhuisden    naar    Heuvelhof.    Het    oude gemeentehuis   zou   naderhand   plaats   ruimen   voor   een moderne school. Op     7     september     1928 verleende     koning    Albert toelating      de      gemeente Kessel-Lo         om         een wapenschild     te     voeren. Hiervoor          werd          op passende    wijze    dat    van de         vroegere         abdij gekozen. Naast   de   kerk   eisten   ook de   andere   abdijgebouwen een                    regelmatig onderhoud. Het                    voormalige wagenhuis    van    de    abdij werd   in   1912   omgevormd tot    woonst    met    stal    en schuur. Kort      tevoren      was      het gesukkel     begonnen     met de    westerpoort.    In    1910 werd    ze    voor    de    eerste keer   erg   beschadigd   door een      te      hoog      geladen wagen.   Twee   jaar   later   stelde   architect   Pieter   Langerock een   plan   op   om   de   poort   in   haar   oorspronkelijke   staat   te herstellen,   inclusief   bovenbouw   en   toren.   Hij   baseerde zich       voor       deze       reconstructie       op       Vlierbeekse geschiedenis    van    Antonius    Sanderus    uit    1659.    De aanbesteding   ging   door   op   11   augustus   1914.   Om   in   de toekomst      problemen      te      vermijden      berichtte      het gemeentebestuur,   dat   financieel   bij   de   zaak   betrokken was,   op   dezelfde   dag   aan   de   kerkfabriek   dat   de   poort voortaan   diende   te   worden   afgesloten   voor   het   verkeer! Het    uitbreken    van    de    Eerste    Wereldoorlog    zou    de uitvoering   van   het   plan   Langerock   in   verband   met   de westerpoort    verhinderen.    Ze    werd    bovenaan    slechts opgelapt   met   een   houten   beschutting.   Deze   zou   pas   in 1950     door     een     slordige     bakstenen     boog     worden vervangen.    In    1982    zou    de    poort    nogmaals    worden aangereden   en   voorlopig   gerepareerd.   Op   20   mei   1983 was    ze    opnieuw    het    slachtoffer    van    het    verkeer    en, nauwelijks   hersteld,   liep   ze   weerom   aanzienlijke   schade op   in   1990   en   2002.   Na   de   grondige   restauratie   in   2009 is     de     doorgang     voor     auto's     langs     de     westerpoot onmogelijk    gemaakt    en    zijn    er    geen    parkeerplaatsen meer   binnen   de   muren   van   de   abdij.   De   toegang   langs de          Noorderpoort          is          voorbehouden          voor ceremoniewagens en leveringen.
ets uit DE CLOET, Châteaux en Monuments des Pays-Bas, Brussel, 1830, nr. 48. Ets van L. VORSTERMANS	 junior, in A. SANDERUS, Chorographia sacra 	Vlierbaci, Brussel 1659 Op trouwboekje rond 1930 DE ABDIJ 1845-1945

Abdij van Vlierbeek