VLIERBEEK NA DE AFSCHAFFING VAN DE ABDIJ  1834 - 1845
De    eerste    pastoor    van    het    zelfstandig    Vlierbeek    was   A.    Boomans.    Victor    Van Schaeybroeck    volgde    in    1834    Boomans    op    als    pastoor.    In    zijn    "Cronijck    of memorieboek   van   de   succursale      kerk   van   Kessel-Loo".Tekende   hij   zijn   indrukken op   over   de   toestand   van   de   kerk   zoals   hij   die   aantrof   bij   zijn   aanstelling.   De   eerste zin   spreekt   reeds   voor   zich:   "Hier   gekomen   zijnde   heb   ik   een   schoon   kerkgebouw gevonden   dog   in   een   alderslegsten   staed   zonder   middelen   en   zonder   meubelen   of ornamenten    als    alleenlijk    het    noodzaekelijk    om    nauwelijks    het    H.    Sacrificie    te kunnen   verrigten".   Uit   het   vervolg   van   de   tekst   blijkt   inderdaad   dat   deze   bewering niet   uit   de   lucht   gegrepen   was.   Het   doksaal   werd   gestut   door   twee   dennestammen; er   was   geen   sacristie;   de   zuidwestelijke   hoek   van   de   toren   was   aan   het   afbrokkelen en de bol dreigde te vallen. Niet   alle   abdijgebouwen   waren   nuttig   voor   de   toenmalige   bewoners   en   men   liet   drie armen   van   het   kloosterpand   afbreken,   op   drie   traveeën   na.   Die   werden   ingericht   als bergplaats   en   bevinden   zich   nog   steeds   in   de   tuinen   achter   de   hoofdvleugel.   De westelijke   arm   van   dit   pand   bleef   behouden   en   werd   geïntegreerd   in   de   woningen die   in   het   hoofdgebouw   werden   ingericht.   Ook   andere   gebouwen   die   het   pand   langs de   noord-   en   oostzijde   omgaven,   zoals   de   sacristie,   de   kapittelzaal   en   de   refter,   liet de   kerkfabriek   afbreken.      Stenen   en   schaliën   moesten   worden   gekuist   en   samen met   het   hout   opgestapeld   voor   verkoop.   Door   deze   afbraak   werd   de   abdij   beroofd van de gebouwen die haar het meest kenmerken. In   1841   bevond   het   archief   van   de   vroeger   abdij   zich   nog   steeds   in   de   archiefkamer .   Na   de   vlucht   tijdens   de Franse   Overheersing   was   het   intact   teruggebracht.   Jan   Vanden   Schoor,   een   der   teruggekeerde   monniken (+1842),   toonde   het   aan   Edward   Van   Even,   archivaris   van   Leuven,   die   verwonderd   was   over   de   rijkdom   van dit   archief   en   van   de   zorg   waarmee   het   was   opgeborgen.   Pastoor   Van   Schaeybroeck   besloot   echter   alles   te verbranden,   wellicht   in   de   mening   dat   zich   hier   "verboden"   documenten   konden   bevinden,   vermits   Vlierbeek een   "ketterse"   abt,   Pïeter   Paradaens,   had   gekend      Deze   verbranding   in   een   van   de   grote   ovens   van   de abdij   duurde   verscheidene   dagen.   Ongetwijfeld   betekende   dit   een   onherstelbaar   verlies.   Voor   het   schrijven van   de   geschiedenis   is   men   dus   aangewezen   op   andere   bronnen,   vooral   afkomstig   van   de   instellingen waarmee   het   convent   betrekkingen   onderhield.   Het   parochiearchief   van   Vlierbeek   -   sedert   1965   bewaard   in het   Stedelijk   Museum   te   Leuven   -en   nu   in   het   Rijksarchief,   bevat   slechts   enkele   oude   stukken   over   de   abdij, zoals   brieven   over   indulgenties   en   relieken,   leenboeken   en   registers   van   goederen.   Het   grootste   deel   heeft echter uitsluitend betrekking op de in 1829 gestichte parochie zelf.
Abdij van Vlierbeek
© Heemkundige Kring Vlierbeek        
VLIERBEEK NA DE AFSCHAFFING VAN DE ABDIJ  1834 - 1845
De   eerste   pastoor   van   het   zelfstandig   Vlierbeek   was   A. Boomans.    Victor    Van    Schaeybroeck    volgde    in    1834 Boomans     op     als     pastoor.     In     zijn     "Cronijck     of memorieboek    van    de    succursale        kerk    van    Kessel- Loo".Tekende   hij   zijn   indrukken   op   over   de   toestand   van de    kerk    zoals    hij    die    aantrof    bij    zijn    aanstelling.    De eerste    zin    spreekt    reeds    voor    zich:    "Hier    gekomen zijnde   heb   ik   een   schoon   kerkgebouw   gevonden   dog   in een    alderslegsten    staed    zonder    middelen    en    zonder meubelen   of   ornamenten   als   alleenlijk   het   noodzaekelijk om   nauwelijks   het   H.   Sacrificie   te   kunnen   verrigten".   Uit het    vervolg    van    de    tekst    blijkt    inderdaad    dat    deze bewering   niet   uit   de   lucht   gegrepen   was.   Het   doksaal werd   gestut   door   twee   dennestammen;   er   was   geen sacristie;   de   zuidwestelijke   hoek   van   de   toren   was   aan het afbrokkelen en de bol dreigde te vallen. Niet   alle   abdijgebouwen   waren nuttig      voor      de      toenmalige bewoners     en     men     liet     drie armen    van    het    kloosterpand afbreken,   op   drie   traveeën   na. Die      werden      ingericht      als bergplaats    en    bevinden    zich nog   steeds   in   de   tuinen   achter de   hoofdvleugel.   De   westelijke arm      van      dit      pand      bleef behouden   en   werd   geïntegreerd   in   de   woningen   die   in het     hoofdgebouw     werden     ingericht.     Ook     andere gebouwen   die   het   pand   langs   de   noord-   en   oostzijde omgaven,    zoals    de    sacristie,    de    kapittelzaal    en    de refter,   liet   de   kerkfabriek   afbreken.      Stenen   en   schaliën moesten    worden    gekuist    en    samen    met    het    hout opgestapeld   voor   verkoop.   Door   deze   afbraak   werd   de abdij    beroofd    van    de    gebouwen    die    haar    het    meest kenmerken. In   1841   bevond   het   archief   van   de   vroeger   abdij   zich nog   steeds   in   de   archiefkamer .   Na   de   vlucht   tijdens   de Franse   Overheersing   was   het   intact   teruggebracht.   Jan Vanden    Schoor,    een    der    teruggekeerde    monniken (+1842),   toonde   het   aan   Edward   Van   Even,   archivaris van   Leuven,   die   verwonderd   was   over   de   rijkdom   van dit     archief     en     van     de     zorg     waarmee     het     was opgeborgen.   Pastoor   Van   Schaeybroeck   besloot   echter alles   te   verbranden,   wellicht   in   de   mening   dat   zich   hier "verboden"     documenten     konden     bevinden,     vermits Vlierbeek    een    "ketterse"    abt,    Pïeter    Paradaens,    had gekend      Deze   verbranding   in   een   van   de   grote   ovens van   de   abdij   duurde   verscheidene   dagen.   Ongetwijfeld betekende    dit    een    onherstelbaar    verlies.    Voor    het schrijven   van   de   geschiedenis   is   men   dus   aangewezen op      andere      bronnen,      vooral      afkomstig      van      de instellingen      waarmee      het      convent      betrekkingen onderhield.   Het   parochiearchief   van   Vlierbeek   -   sedert 1965   bewaard   in   het   Stedelijk   Museum   te   Leuven   -en nu    in    het    Rijksarchief,    bevat    slechts    enkele    oude stukken   over   de   abdij,   zoals   brieven   over   indulgenties en   relieken,   leenboeken   en   registers   van   goederen.   Het grootste   deel   heeft   echter   uitsluitend   betrekking   op   de in 1829 gestichte parochie zelf.

Abdij van Vlierbeek