Deze   eerste   kerk   was   echter   spoedig   te   klein   en   in   1158   nodigde   Vlierbeek   bouwlieden   uit   voor   de oprichting   van   een   meer   monumentale   bidplaats.   Met   het   oog   op   deze   werken   besliste   abt   Godescalc van   Affligem   in   hetzelfde   jaar   dat   alle   inkomsten   van   Vlierbeek   volledig   aan   deze   jonge   stichting zouden toebehoren.       Het   nieuwe   bedehuis   was   klaar   in   1170   en   werd   toegewijd   aan   de   H.   Maagd   en   aan   de   H.   Medardus, een   bisschop   van   Noyon   uit   de   6de   eeuw.   Deze   kerk   was   laatromaans   van   vorm,   met   drie   beuken   en een   toren   met   piramidedak   aan   de   westkant.   Ze   is   vergelijkbaar   met   wat   nog   rest   van   de   romaanse kerken van bijvoorbeeld Herent, Orp-le-Grand en Bierbeek.       Deze   kloosterkerk   beschikte   dank   zij   de   vrijgevigheid   van   velen   over   een   rijkelijk   mobilair.   Volgens de   overlevering   begiftigden   de   Brabantse   hertogen,   haar   met   vijf   altaren   en   talrijke   relieken.   Tal   van edelen,   waaronder   baronnen   van   Wezemaal   en   heren   van   Rotselaar,   evenals   begoede   burgers   uit Leuven kozen haar als laatste rustplaats.       Uiteraard   werden   ook   andere   kloostergebouwen   opgetrokken. Tengevolge   van   het   Concilie   van Aken (817),   waar   onder   meer   gehandeld   werd   over   het   kloosterleven,   werd   een   ideaalplan   ontworpen.   Het is   thans   bekend   als   “Plan   van   Sankt   Gallen‟   omdat   het   enige   bekende   exemplaar   nu      nog   in   deze abdij   is   bewaard.   Op   dit   plan   was   een   architectonische   structuur   uitgewerkt   die   op   de   meest   perfecte wijze   voldeed   aan   alle   eisen   die   een   leven   in   gemeenschap   en   in   dienst   van   God   stelde.   Omwille   van het   ideale   karakter   bleef   dit   plan   vanaf   de   9de   eeuw   tot   op   de   huidige   dag   de   basis   voor   elk   nieuw klooster.    Een    open    vierkante    binnentuin    met    daaromheen    overdekte    galerijen,    het    kloosterpand, Vormde    het    hart.    De    galerijen    fungeerden    als    circulatiegangen    die    toegang    verleenden    tot    de hoofdgebouwen   die   langs   de   vier   zijden   waren   opgericht:   de   kerk,   de   kapittelzaal,   de   refter   en   de opslagplaatsen.    Daaromheen    bevonden    zich,    in    los    verband,    secundaire    ruimten    zoals    het abtskwartier,   noviciaat,   infirmerie,   gastenverblijven,   constructies   in   verband   met   landbouw   en   het beoefenen van ambachten. Dit alles werd met een omheiningmuur omsloten.       De   abdij   van   Vlierbeek   bood   de   eeuwen   door,   ondanks   regelmatige   verbouwingen   en   aanpassingen, en   binnen   haar   specifieke   noden   en   mogelijkheden,   een   valabele   variante   op   dit   ideaalplan.   Stevig omheind   vormde   dit   convent   niet   alleen   een   stenen   eiland   temidden   van   het   platteland,   maar   ook   een oninneembare Civitas Dei een stad van God.  .

1170 BOUW VAN EEN EERSTE STENEN KERK

Abdij van Vlierbeek
© Heemkundige Kring Vlierbeek        
         Deze   eerste   kerk   was   echter   spoedig   te   klein   en   in 1158     nodigde     Vlierbeek     bouwlieden     uit     voor     de oprichting   van   een   meer   monumentale   bidplaats.   Met het   oog   op   deze   werken   besliste   abt   Godescalc   van Affligem    in    hetzelfde    jaar    dat    alle    inkomsten    van Vlierbeek    volledig    aan    deze    jonge    stichting    zouden toebehoren.         Het    nieuwe    bedehuis    was    klaar    in    1170    en    werd toegewijd   aan   de   H.   Maagd   en   aan   de   H.   Medardus, een   bisschop   van   Noyon   uit   de   6de   eeuw.   Deze   kerk was   laatromaans   van   vorm,   met   drie   beuken   en   een toren     met     piramidedak     aan     de     westkant.     Ze     is vergelijkbaar   met   wat   nog   rest   van   de   romaanse   kerken van bijvoorbeeld Herent, Orp-le-Grand en Bierbeek.       Deze   kloosterkerk   beschikte   dank   zij   de   vrijgevigheid van     velen     over     een     rijkelijk     mobilair.     Volgens     de overlevering   begiftigden   de   Brabantse   hertogen,   haar met    vijf    altaren    en    talrijke    relieken.    Tal    van    edelen, waaronder    baronnen    van    Wezemaal    en    heren    van Rotselaar,   evenals   begoede   burgers   uit   Leuven   kozen haar als laatste rustplaats.         Uiteraard    werden    ook    andere    kloostergebouwen opgetrokken.    Tengevolge    van    het    Concilie    van    Aken (817),    waar    onder    meer    gehandeld    werd    over    het kloosterleven,   werd   een   ideaalplan   ontworpen.   Het   is thans   bekend   als   “Plan   van   Sankt   Gallen‟   omdat   het enige    bekende    exemplaar    nu        nog    in    deze    abdij    is bewaard.   Op   dit   plan   was   een   architectonische   structuur uitgewerkt   die   op   de   meest   perfecte   wijze   voldeed   aan alle   eisen   die   een   leven   in   gemeenschap   en   in   dienst van   God   stelde.   Omwille   van   het   ideale   karakter   bleef dit   plan   vanaf   de   9de   eeuw   tot   op   de   huidige   dag   de basis    voor    elk    nieuw    klooster.    Een    open    vierkante binnentuin    met    daaromheen    overdekte    galerijen,    het kloosterpand,   Vormde   het   hart.   De   galerijen   fungeerden als    circulatiegangen    die    toegang    verleenden    tot    de hoofdgebouwen     die     langs     de     vier     zijden     waren opgericht:    de    kerk,    de    kapittelzaal,    de    refter    en    de opslagplaatsen.    Daaromheen    bevonden    zich,    in    los verband,    secundaire    ruimten    zoals    het    abtskwartier, noviciaat,    infirmerie,    gastenverblijven,    constructies    in verband     met     landbouw     en     het     beoefenen     van ambachten.    Dit    alles    werd    met    een    omheiningmuur omsloten.       De   abdij   van   Vlierbeek   bood   de   eeuwen   door,   ondanks regelmatige   verbouwingen   en   aanpassingen,   en   binnen haar   specifieke   noden   en   mogelijkheden,   een   valabele variante   op   dit   ideaalplan.   Stevig   omheind   vormde   dit convent   niet   alleen   een   stenen   eiland   temidden   van   het platteland,   maar   ook   een   oninneembare   Civitas   Dei   een stad van God.  .

1170 BOUW VAN EEN EERSTE STENEN KERK

Abdij van Vlierbeek