VAN PRIORIJ NAAR ABDIJ (1127-1257)

Gravure uit: Ph. J. MAILLART, Collection de costumes de tous les ordres monastique, supprimés à différentes époques, dans la ci-devant Belgique, Brussel, 1811.
Rond   1127   kwamen   de   eerste   monniken   naar   Vlierbeek.   Spoedig   werd   de nieuwe   stichting   verrijkt   met   schenkingen   door   leden   van   de   Brabantse   adel en   andere   welstellenden   en   verwierf   veel   aanzien.   Ze   bouwden   een   kleine eenvoudige kerk,  mogelijk slechts bestaande uit hout en leem.
Als   priorij,   afhankelijk   van Afflichem,   wenste   Vlierbeek   autonomie.   Het   wendde   zich,   met   de   steun   van de abten van Park en Averbode, tot de tegenpaus Victor IV (1159-1164).
      Paus   Victor   IV   was   als   kerkvorst   aangewezen   door   keizer   Frederik   Barbarossa   (1152-1190)   tegen Alexander   III   omdat   deze   laatste   paus   de   keizer   weerstand   bood   wat   betreft   diens   Italiaanse   politiek. De   tussenkomst   van   Victor   IV   ligt   vast   in   twee   bullen   uit   1163.   Hij   verweet   Affligem   nalatigheid   ten overstaan   van   Vlierbeek,   schonk   dit   laatste   klooster   een   volledige   zelfstandigheid   en   beval   het   binnen de   maand   een   eigen   abt   te   kiezen.   De   monniken   gingen   hierop   gretig   in   en   reeds   op   18   augustus 1163 werd Evrardus (1163-1173) tot eerste abt gewijd.      Affligem   legde   zich   evenwel   niet   neer   bij   deze   gang   van   zaken.   Pas   in   1173,   na   tussenkomst   van   de Brabantse   hertog,   van   kerkelijke   hoogwaardig-heidsbekleders   en   van   edelen,   werd   de   nieuwe   situatie door   het   moederklooster   aanvaard,   op   voorwaarde   dat   als   abt   te   Vlierbeek   steeds   een   monnik   zou worden   gekozen   die   te Affligem   was   geprofest.   Dit   zou   een   teken   zijn   van   de   vroegere   afhankelijkheid. Daar dit voor de Vlierbeekse religieuzen moeilijk verteerbaar was, bleef de zaak lang aanslepen.       Het   conflict   laaide   in   1257   zodanig   terug   op   dat   paus   Alexander   IV   (1254-1261)   de   abt   van   Park   en de   deken   van   Sint-Rombouts   te   Mechelen   opdroeg   als   scheidsrechters   tussenbeide   te   komen.   De hardnekkige   houding   van   beide   partijen   noopte   kort   daarop   de   paus   de   abten   van   Grimbergen   en Villers,   evenals   de   bisschop   van   Atrecht   als   bemiddelaars   aan   te   duiden.   Nog   in   hetzelfde   jaar   1257 hakte hij de knoop definitief door en ontsloeg hij Vlierbeek van alle ondergeschiktheid aan Affligem.
Abdij van Vlierbeek
© Heemkundige Kring Vlierbeek        

VAN PRIORIJ NAAR ABDIJ (1127-1257)

Gravure uit: Ph. J. MAILLART, Collection de costumes de tous les ordres monastique, supprimés à différentes époques, dans la ci-devant Belgique, Brussel, 1811. Rond 1127 kwamen de eerste monniken naar Vlierbeek. Spoedig werd de nieuwe stichting verrijkt met schenkingen door leden van de Brabantse adel en andere welstellenden en verwierf veel aanzien. Ze bouwden een kleine eenvoudige kerk,  mogelijk slechts bestaande uit hout en leem.
Als   priorij,   afhankelijk   van   Afflichem,   wenste   Vlierbeek autonomie.    Het    wendde    zich,    met    de    steun    van    de abten   van   Park   en Averbode,   tot   de   tegenpaus   Victor   IV (1159-1164).
      Paus   Victor   IV   was   als   kerkvorst   aangewezen   door keizer   Frederik   Barbarossa   (1152-1190)   tegen Alexander III   omdat   deze   laatste   paus   de   keizer   weerstand   bood wat   betreft   diens   Italiaanse   politiek.   De   tussenkomst   van Victor   IV   ligt   vast   in   twee   bullen   uit   1163.   Hij   verweet Affligem     nalatigheid     ten     overstaan     van     Vlierbeek, schonk   dit   laatste   klooster   een   volledige   zelfstandigheid en   beval   het   binnen   de   maand   een   eigen   abt   te   kiezen. De   monniken   gingen   hierop   gretig   in   en   reeds   op   18 augustus   1163   werd   Evrardus   (1163-1173)   tot   eerste   abt gewijd.       Affligem   legde   zich   evenwel   niet   neer   bij   deze   gang van    zaken.    Pas    in    1173,    na    tussenkomst    van    de Brabantse       hertog,       van       kerkelijke       hoogwaardig- heidsbekleders   en   van   edelen,   werd   de   nieuwe   situatie door   het   moederklooster   aanvaard,   op   voorwaarde   dat als    abt    te    Vlierbeek    steeds    een    monnik    zou    worden gekozen    die    te   Affligem    was    geprofest.    Dit    zou    een teken   zijn   van   de   vroegere   afhankelijkheid.   Daar   dit   voor de    Vlierbeekse    religieuzen    moeilijk    verteerbaar    was, bleef de zaak lang aanslepen.       Het   conflict   laaide   in   1257   zodanig   terug   op   dat   paus Alexander   IV   (1254-1261)   de   abt   van   Park   en   de   deken van      Sint-Rombouts      te      Mechelen      opdroeg      als scheidsrechters   tussenbeide   te   komen.   De   hardnekkige houding   van   beide   partijen   noopte   kort   daarop   de   paus de     abten     van     Grimbergen     en     Villers,     evenals     de bisschop   van   Atrecht   als   bemiddelaars   aan   te   duiden. Nog   in   hetzelfde   jaar   1257   hakte   hij   de   knoop   definitief door       en       ontsloeg       hij       Vlierbeek       van       alle ondergeschiktheid aan Affligem.

Abdij van Vlierbeek